Na een lange reis weer veilig aangekomen in Tulip Garden. Daar word ik opgewacht door de kinderen, Aruna, verpleegster Mary en natuurlijk Margreet en Peter. Mijn eigen sponsor kinderen Vijay, Pavani en Asha Yothi staan glunderend vooraan. Iedereen is blij. Maar ikzelf nog het meeste! Het is opvallend hoe goed sommige kinderen er nu uitzien. Wat een verschil met vorig jaar! Niet alleen een jaartje ouder en groter maar vooral ook gezonder.Je ziet dat de goede voeding en de aandacht hen werkelijk goed doet. Nog geen uur na aankomst melden de eerste klanten zich in mijn knipsalon.
Margreet vertelt me dat ze de volgende dag, samen met de verpleegster op een intensieve cursus begeleiding HIV kinderen zal gaan. Het plan is om ook Joseph, onze chauffeur de cursus laten doorlopen. Dat is belangrijk, want hij is natuurlijk dagelijks met de kinderen op pad. De cursus zal 5 dagen duren.
Daarom besluit ik om alvast naar Korukollu te gaan. Daar wachten de kinderen en de zusters van St. Anne’s op me. In de beide hostels wonen nu 75 meisjes en 30 jongens, die allemaal naar onze school gaan. Het is altijd heel bijzonder om daar te mogen zijn. De eenvoud van alles spreekt me erg aan. De kinderen zijn erg weinig gewend. Het is leuk om zoveel mogelijk met ze bezig te zijn. Eigenlijk vinden ze alles leuk. Ik had heel veel poppen uit Holland mee genomen. Dol waren ze vooral op de poppen met blonde haren. De dagen zijn lang. We staan om 6 uur op. Om 6.30 uur naar de kerk en daarna eerst ‘duty’. De kinderen moeten dan het terrein schoonmaken. Want orde en netheid is het motto!
Na de ‘duty’ het ontbijt in de eetzaal. Ontbijt is een schaal met melk en een soort meelbal er in. Mijn eigen ontbijt ziet er beter uit. Iets dat lijkt op ‘n pannenkoek met jam. En een banaan toe. Voordat de kinderen om 9. 00 uur naar school gaan, doen we spelenderwijs gymnastiek oefeningen. Allemaal in een grote kring. De kinderen vinden het prachtig. Om 9.00 uur gaat de schoolbel en iedereen gaat gedwee naar binnen. Ik begin met het inpakken van 105 kerst cadeautjes. Deels meegenomen uit Holland en lokaal aangevuld. Leuk klusje.
Verder her en der knopen aanzetten en ritsen vervangen. Te oude kleding afvoeren en op zoek naar vervanging. Hiervoor pak ik de fiets en ga naar het dorp. Erg grappig hoe men reageert op grote blanke vrouw op fiets!
Maar er wacht nog een grote klus, namelijk om samen met de kinderen een kerstkaartje te maken voor hun sponsors uit Holland. Dat vinden de kinderen altijd heel deftig. Zo schattig!
Het onlangs geopende jongenshuis aan de overkant is prachtig geworden. Van de zwijnenstal die daar tot vorig jaar stond is nog maar weinig over. Het oude huis is geheel gerenoveerd, mooi geschilderd, nieuwe deuren en ramen. En vooral: schoon! De kokkin kan haar geluk niet op. Helemaal vol trots laat ze me haar nieuwe keuken zien. Wat een verschil!
Het terrein moet nog worden opgeruimd. Daarvoor maak ik samen met de priester een plan. Hij zal de volgende dagen dagloners laten komen om al het afvalhout, stenen en andere troep te laten afvoeren. We zouden heel graag een speelveldje voor de jongens willen aanleggen. Daar kunnen ze dan voetballen en basketballen. Ik zou dat deze jongens, met hun gemankeerde jeugd zo graag gunnen. Gewoon spelen, gewoon kind kunnen zijn. Als ik in Holland ben zal ik op zoek gaan naar een sponsor. Na 5 dagen vertrek ik weer uit Korokullu. Heel erg tevreden. De kinderen zwaaien me uit.
Ik ga op weg naar Tulip Garden. Ook daar weer de Kerstkaartjes maar nog veel meer. Margreet vraagt me of ik met onze verpleegster Mary mee wil gaan naar het HIV ziekenhuis. Daar moeten 20 van onze met HIV besmette kinderen hun maandelijkse test ondergaan. In de test worden de waarden bepaald en vergeleken met de resultaten van de maanden er voor. Allemaal dik in orde. Ik ben me er van bewust dat dit vast en zeker komt door hun verblijf in Tulip Garden. De strakke regelmaat van gezonde voeding, uit eigen tuin en de medicijnen. Daar mogen we trots op zijn. Ik ben best ontdaan van dat ziekenhuisbezoek trouwens. Hele lange rijen, met allemaal zwaar zieke mensen, te mager en te wezenloos. Allemaal in de hoop dat het pilletje waar op ze staan te wachten nog iets voor ze kan doen.
Tijdens mijn bezoek aan Asha Jyothi, ons huis voor de geestelijk en/of lichamelijk gehandicapten ontmoet ik Anouk en Johanneke. Twee dappere meiden uit Enschede, die 3 maanden namens de Stichting aan het werk zijn. Diep respect heb ik voor ze hoe ze het een en ander aanpakken. Boenen, schrobben en vooral veel tijd en aandacht voor de bewoners. Het is een verdrietig en ontroerend moment, wanneer ‘hun’ patientje op een dag in het ziekenhuis overlijdt. De harde werkelijkheid, het kind was te ziek om door te leven, maar toch. De tijd is vliegt. Na 2,5 week breekt de tijd aan voor vertrek. Jammer want er is nog zoveel te doen! Maar dat weet ik ook van de voorgaande jaren. Het is niet anders. Peter, Margreet en ik vertrekken en hebben een lange, lange reis tegemoet. Peter heeft plannen om in Januari alweer terug te gaan. Er is nog zo veel te doen! Het is altijd wat sneu voor de kinderen, dat vertrek. Gelukkig komen Sjaak en Marrie en Lonny met dochter binnenkort aan. Ze gaan Kerst vieren met de kinderen. Wordt vast heel leuk!
Groet,
Marlies van Heese
