Zondag voor de Kerst vertrok ik naar India met bestemming Asha Jyothi bij Vijayawada. De reis duurde wat langer dan verwacht, namelijk 4 dagen in plaats van 2 dagen. De sneeuw was de spelbreker. Het bood mij wel de gelegenheid te kunnen “onthaasten”, gesprekken te voeren met diverse interessante mensen en te overnachten in verschillende plaatsen zoals oa. Dubai. Hier kreeg ik een prachtige suite en kon rondjes rennen om de benen wat los te maken. Ik verdwaalde zelfs in het extra kingsize bed. Het hoogste gebouw ter wereld is echt heel hoog kan ik zeggen!Bij aankomst werd ik opgewacht door Madhavi, driver Rawi en 3 meisjes uit Asha Jyothi. Na een kort ritje met de auto kwam ik aan op de plaats van bestemming. Hier stonden alle kids & de staf klaar om mij te verwelkomen. Geweldig met bloemen en een spandoek. En wat was het lekker warm, geen sneeuw maar wel zon. In Asha Jyothi wonen 60 kids, meisjes & jongens in de leeftijd van 5 tot in de 30 jaar. Elk met zijn/haar handicap. Een groot aantal dubbel gehandicapt. Aangezien het ook hier Kerstvakantie was gingen de kids, die naar het regulier onderwijs gaan, niet naar school. Sommige kids gingen naar huis of naar familie. Er werden ook geen lessen in het huis zelf gegeven. Nee we gingen ons voorbereiden op de Kerst. Een Kerstboom en een Kerststal werden in de “eetzaal” geïnstalleerd. Ballonnen & slingers decoreerden het mooie hekwerk om de eetzaal. Eerste Kerstdag kregen de kids allemaal nieuwe kleding. En wat waren zij daar verguld mee! Direct werd er van kleding gewisseld. s’Middags kwam er een groep kids uit Tulip Garden en een aantal mensen uit Nederland die op bezoek waren. Zie verslag van Marrie. Monique Udo had een aantal kids muziek leren spelen op oa saxofoon, blokfluit en keybord. Zij speelden mooie muziekstukken. Fantastisch wat zij samen, in relatief korte tijd, hebben geleerd. Mijn compliment! De kids van Asha Jyothi hebben een dansshow gegeven. 
Wat kunnen zij dat goed en leuk te zien hoe enthousiast zij zijn. Na de show kwam de Kerstman pakjes uit delen. Big smiles! Daarna een feestmaaltijd met extra kip, groenten en een taart, zijn we met een aantal kids naar Daddy’s Home gereden. Hier werden we vergast op een enorme dansshow en daarna een maaltijd. Ongelooflijk wat kunnen die mensen organiseren. Er waren honderden volwassenen en kids, die zonder problemen voorzien werden van een bord met eten en drinken.
Oud & Nieuw in India: Madhavi en een aantal kids maakten voor het hek buiten op de grond een tekening met poederverf. Een bloemmotief en Welcome 2010. Heel kleurrijk allemaal. Ik zag bij alle huizen de mensen dit doen. Leuk die gewoontes in andere landen/
Madavi
Er kwam s’middags een burgermeester uit een andere plaats en een delegatie, een Nieuwjaarsmaaltijd brengen voor de kids. Dit is toch weer incredible India, grote pannen/potten werden op de scooter gebracht. Schitterend. S”avonds zijn we met een aantal kids naar Tulip Garden gegaan. Hier hebben “onze” kids een dansvoorstelling gegeven en wat was ik trots op hen. De kids van Tulip Garden verzorgden een mooi muziek optreden en tevens een dansvoorstelling. De dans is een belangrijke bezigheid in India, dat zie je ook terug in hun films. Ja en dan zijn de feestdagen voorbij en wordt het dagelijkse ritme weer opgepakt. Voor mij hield dat o.a. in dat ik ‘s ochtends met John de fysiotherapeut een aantal kids spierversterkende oefeningen liet doen, in de loopbrug het lopen trainde of met een grote skippybal de stabiliteit trainde.
Jyothi Kumar
Een hele noodzaak om dit dagelijks te doen, willen deze kids niet nog meer gehinderd worden door hun handicap. Zo mobiel mogelijk blijven en zoveel mogelijk zelf iets kunnen doen, zijn de doelen. Daar waar het kan verbeteringen bewerkstelligen. Werk voor een fulltime fysiotherapeut zo te zien. In de tweede helft van de middag was het sport en spel. Naast de balspelen, gooien en vangen, kegelen ed. werd er ook backgammon gespeeld. De wip en de schommel, de glijbaan van alles was mogelijk. Echt het leek soms op een jeugdherberg. Af en toe de muziek hard en dansen… Op een middag hebben we een groot aantal kids getrakteerd op een bezoek aan de bioscoop. Het was een hele onderneming om die kids er te brengen. Wat gaan er dan toch veel kids in een busje met 2 banken erin! Chips en drinken mee, iedereen op een stoel en dan genieten. Totdat Srikanth van de stoel viel en al kruipend zijn weg zocht. Het duurde even voor ik hem vond. Gelukkig ongeblesseerd kon hij naast mij de film uitkijken. Er werd een Fysio – Camp gehouden in een zogenaamd Government Hospital elders. Hier worden kinderen bekeken door een fysiotherapeut en adviezen gegeven. Tevens een college voor vrijwillige werkers uit dorpen waar geen fysiotherapeut beschikbaar is. Dit werd ons “yoghurt reisje”. Madhavi stelde voor de kids, die meegingen naar het camp, op Lassi te trakteren. Dit is een dunne yoghurt drank die gezoet is en in een plastic zakje zit. Met moeite kan je er een rietje in wurmen en dan ….Het is natuurlijk moeilijk wanneer je je knijpkracht niet onder controle kan houden en op een hobbelige weg niet te hard in dat zakje te knijpen, dus…yoghurt all over the place. Dit tot pret van allen.
Aangezien ik een bedrag geld ter beschikking had, oa. donatie geld, wilde ik kijken hoe we dit goed konden besteden. Het bleek dat de jongens Uttez & Joghy ( misschien is de spelling niet correct) veel op de grond moesten liggen bij gebrek aan een goede stoel. Verder zijn zij niet in staat de vliegen van zich af te slaan. Die situatie moest verbeterd kunnen worden.
Joghy & Uttez
Er zijn 2 bedjes gemaakt, met de mogelijkheid er een muskietennet overheen te hangen. Daarnaast heeft Sonny 2 op maat gemaakte stoelen gemaakt. Deze stoelen zijn voorzien van een blad waarop speeltjes binnen hand bereik gelegd kunnen worden zoals bijv. een knijpballetje met een “piepvoorziening”. Het was ontzettend leuk te zien hoe je door enig herhalen van hun handen om zo’n speeltje te leggen en te knijpen dat ze dit oppakten en er zichtbaar van genoten. Er zij veel kinderen die onvoldoende getraind kunnen worden om op tijd te waarschuwen wanneer zij naar het toilet moeten gaan. Er zij veel kinderen die onvoldoende getraind kunnen worden om op tijd te waarschuwen wanneer zij naar het toilet moeten gaan. Er is wel een code waarmee zij aan geven dat zij moeten of het al gedaan hadden en verschoond wilden worden. 1 vinger omhoog: kleine en 2 vingers: grote boodschapMet een glimlach blijven zij de hele dag door de jongens verschonen, wassen, aankleden en de vloeren dweilen na de “ongelukjes”. Er gaat heel wat kleding in de was op een dag. De meisjes lossen dit onderling op. Ik heb een extra grote bewondering voor hen. Het was mogelijk een kast aan te schaffen en die helemaal te vullen met pampers. Bij de supermarkt keken ze vreemd op toen er 3 winkelwagens vol, hoog opgestapelde pakken pampers afgerekend moesten worden. Verder kon er nog kleding en speelgoed gekocht worden.
mr. Venkatesh
mr. Purna & vrouw
Ik heb teveel mooie ervaringen gehad om hier te vermelden.
Maar enkele dingen wil ik nog kwijt. Het heeft mij ontroerd te zien hoe de kids voor elkaar zorgen, elkaar corrigeren en plezier met elkaar hebben. Grote bewondering voor de gehele staf die zich inzet en het mogelijk maakt dat de kids hier een plek hebben waar ze thuis zijn, verzorgd worden.
En wat een prestatie van de SDWH om voldoende sponsoring te zoeken dat dit alles in stand gehouden kan worden!
Ja en dan komt na 4 weken de dag van vertrek. Niet makkelijk om weg te gaan. Het wordt dan duidelijk dat je in die tijd je al zo verbonden voelt met “Asha Jyothi” met al de kids en Daddy Swami, Mammie Swami, Rawi, Madhavi en de staf….
Elleke Verkerke
