In de week van 14 t/m 21 oktober 2009 hebben 9 docenten van het Geuzencollege in Vlaardingen de projecten van de Stichting Derde Wereld Hulp bezocht.
Woensdag 14 oktober
Woensdag 14 oktober is het zover… dan gaan we met 9 docenten van het Geuzencollege het vliegtuig in naar India om een bezoekje te brengen aan Tulip garden in Vijayawada! Het tehuis voor weeskinderen met HIV en/of Aids, speciaal daarvoor opgericht door de Nederlandse “Stichting Derde Wereld Hulp”.
Hieronder kun je hier straks een verslag lezen van deze voor ons héél bijzondere reis!
Vanuit Tulip Garden een mailtje van ons. Uiteindelijk zijn we veilig en wel aangekomen. De reis verliep zonder problemen, maar wat een impact onderweg en wat een heftige ervaring. Op een tweebaansweg kom je vrachtauto’s, personenauto’s, motor-riksja’s, brommers, fietsen, voetgangers, buffalo’s, koeien en honden tegen. De meesten gaan in dezelfde richting maar zeker is dat niet. Inhalen? Gewoon doen als je maar nèt geen botsing maakt… We zijn nog in discussie over de verkeersregels, heeft een koe voorrang ja of nee, etc…….
Bij aankomst met bloemenkransen verwelkomd door de kinderen, Magreet, Peter en het personeel. Daarna een heerlijke maaltijd genuttigd en een rondleiding in en rondom het verblijf gekregen.
Na de aandacht voor de kinderen onze spullen uitgepakt en een douche genomen, wat een luxe!
De kinderen zijn aan het oefenen???? Dat worden vast mooie liedjes en leuke dansjes.
Wat een beleving, wat een indrukken!
Donderdag 15 oktober
Vandaag zijn wij naar de school Care and Share geweest met de schoolbus. Natuurlijk hebben wij ze in de bus allerlei liedjes geleerd. Zoals ..Daar boven op de berg, Overal waar wij heen gaan, Van voor naar achter … ed. Bij school aangekomen wilden 1000 kinderen tegelijk aan ons zitten en vroegen ons om in hun klas te komen kijken. Iedereen wil ook met onze camera’s foto’s maken van zichzelf.
Na de school zijn we naar Daddy s home gegaan. Dat ligt er vlak naast en is een opvanghuis voor gevonden kinderen. Sommige komen daar al als baby binnen. Ze mogen daar blijven als ze niet HIV besmet zijn. Er waren nu 29 kinderen in dat huis … zo in de leeftijd van 8 maanden tot 2 jaar. Zij kunnen later door iemand in India geadopteerd worden. Daar vlakbij staan ook huizen waar wat oudere kinderen wonen. Allemaal weeskinderen die daar worden opgevangen.
Vanmiddag zijn we, na afscheid genomen te hebben van Marlies en Richard (een tandarts die hier de afgelopen 10 dagen 400 kinderen heeft onderzocht en behandeld) naar de stad geweest om boodschappen te doen voor de kinderen en het spel dat we morgen met ze willen gaan doen. Natuurlijk ook wat voor onszelf ingeslagen…
Ook weer zo’n belevenis om door de binnenstad van Vijayawada te lopen. Zoveel mensen in hele kleine straatjes met alleen maar winkeltjes… dat zie je bij ons niet! En allemaal zeer vriendelijk! Ze vinden het wel vreemd hoor, om van die witte mensen door hun stad te zien lopen. Ze kijken je de hele tijd aan met een lach op hun gezicht!
Vanavond laat gegeten en vroeg naar bed 9.30 uur want het is morgen weer een drukke dag!
Vrijdag 16 oktober
Vanmorgen een rondje gewandeld door het kleine dorpje waar Tulip Garden in ligt.De tempel bezocht want het vandaag Divali. Feest van het licht.. een soort Nieuwjaar. In het dorpje staan allemaal kleine lemen hutjes gemaakt van takken, leem en bladeren. Op de grond wat platte stenen en dat is het…In zo’n leefruimte leeft dan het hele gezin. Er staan ook wel wat kleine stenen huizen voor mensen die het iets beter hebben. Daar staat onder een afdakje dan ook vaak een buffalo (soort koe).
Daarna met de auto ongeveer een half uurtje gereden naar Asha Jyothi. Daar is een opvanghuis voor invalide kinderen. En weer werden we met bloemslingers en dans ontvangen! De Indiase mensen die werken in dit huis doen dat voornamelijk omdat ze zo betrokken zijn bij deze lichamelijk of geestelijk gehandicapte kinderen, die anders een veel slechter leven zouden hebben gehad. 24 uur per dag, 7 dagen in de week zijn ze hier aan het werk, ze wonen naast de kinderen En dan merk je da er nog veel geld nodig is om het hier goed draaiende te houden .
Zaterdag 17 oktober
Vanmiddag met de jongens sport en spel gedaan. Er is hier een mooi voetbal-/basketbal-/volleybalveld. De jongens zijn lekker enthousiast en zeker de wat oudere jongens zijn erg leergierig. Ze krijgen niet echt sportles op school dus we konden ze wel wat tips geven!
De meisjes hebben vanmiddag even uitgebreid mogen ‘tutten’. De docenten hadden allerlei lekkere luchtjes, mooie nagellak, lip-gloss en crèmepjes en daar zijn ze wel een uurtje mee bezig geweest. Natuurlijk allemaal voor vanavond want dan is het Divali. Feest van het licht. Zelfs nu al (om 18.30 uur) begint het eerste vuurwerk en staan de lichtjes al te branden op het dak. Een prachtig gezicht.
Dat belooft wat voor vanavond als het echte feest gaat beginnen.
Zondag 18 okober
Vandaag (zondag 18 oktober) zijn we op Tulip Garden gebleven met z’n allen. Na het ontbijt hebben we de kinderen in groepjes verdeeld om met iedereen oud-Hollandse spelletjes te spelen. Dus alle kinderen in Tulip Garden weten nu hoe je moet spijkerpoepen, flesvoetballen, hinkelen, zaklopen en snoephappen. Ze waren ook enthousiast over het schminken. Al snel liepen tijders, vlinders en enge mannen over het terrein. Omdat ze allemaal zo goed hun best hadden gedaan heeft iedereen een gouden medaille gekregen.
Na het middageten hebben we bingo gespeeld. Natuurlijk krijgen ze dan allemaal een prijs. Goed voor het leren van de Engelse taal. Alle getallen van 0 tot 90 zijn langsgekomen. Voor de allerkleinsten wordt het nog even vertaal in Telugu, Dat het Indiase dialect dat hier gesproken wordt.
Daarna hebben de docenten gekookt voor de hele groep. Dat is nog een heel werk want in het totaal zijn hier 56 kinderen en met ons negen erbij ongeveer 20 volwassenen.
Een dag waarin we hard gewerkt hebben dus! En dat allemaal bij een temperatuurtje van ongeveer 35 graden Celsius. Gelukkig dat het ‘s nachts wat afkoelt…dan is het maar 25 graden, pppffff. Maar ach..klagen doen we niet…In Nederland is het op dit moment behoorlijk koud hebben we gehoord.
Maandag 19 oktober
Vandaag maandag 19 oktober naar Korukollu geweest. Dat is een klein plaatsje ongeveer een uur rijden van Tulip Garden. Vlak bij dat plaatsje hebben Peter en Margreet de lokale priester en 3 nonnen geholpen om een opvanghuis voor meisjes en jongens te verbeteren.
De jongens slapen in gebouwen aan de ene kant van de weg… de meisjes aan de andere kant waar ook de school staat. In totaal wonen hier ongeveer 150 kinderen in de leeftijd van 5 tot ongeveer 14 jaar. Daarna gaan ze naar andere hostels (=opvanghuizen)
Met geld uit Nederland en de ideeën van Peter om deze gemeenschap goed op poten te zetten zijn al heel wat verbeteringen uitgevoerd. Waar vroeger kinderen met z’n twintigen in een betonnen kamer van 3 x 3 meter op de stenen vloer sliepen, zijn nu ruimere kamers gemaakt met ventilatoren (het is hier zelfs in de winter nog 20 graden), grotere ramen en plek voor hun eigen spulletjes. Ook is er, in plaats van een waterput, nu een bron geslagen waar, door een pomp, schoon water uit de grond komt. En in plaats van buiten te koken waar, bij een overstroming, alles onder water stond, zijn er nu twee echte keukens.
Maar er is nog steeds geld nodig! Naast de school staan twee toiletten. 1 pot voor de jongens en 1 voor de meisjes. Alle 150 kinderen moeten daar gebruik van maken. Dat is een van de volgende projecten die Peter hier uit wil gaan voeren. Ook zijn nog niet alle slaapkamers vergroot en aangepast. Er moeten dus nog wat slaapkamers bijgebouwd gaan worden.
Volop werk dus! Zowel Margreet als Peter kijken daar echter niet tegenop. Het zijn aanpakkers. Gaat het niet linksom … dat lukt het vast rechtsom. En zo hebben ze hier al heel wat voor elkaar gekregen.
India begint al een klein beetje te wennen… De drukte op de weg met zijn uiteenlopende gebruikers is nog steeds iets waar je niet op uitgekeken raakt. Maar we schrikken er niet meer zo van. De warmte, het eten, de geuren, de kinderen, de geluiden, het slapen, de palmbomen, de hutten, de rijstvelden … dat wordt allemaal al wat gewoner… Aan de andere kant zie je iedere dag weer dat India ook een land van uitersten is.
Dinsdag 20 oktober
Vandaag dinsdag 20 oktober weer een dagje met Margreet op stap geweest. Naar het ziekenhuis van Vijayawada om een röntgenfoto te laten maken van Ramu, een jongen die naast HIV waarschijnlijk ook tuberculose heeft. Dus meteen een kijkje kunnen nemen in het ziekenhuis… ze kunnen daar alles doen… maar je kunt je niet voorstellen hoe confronterend het soms kan zijn. Voor de mensen hier is het een uitkomst om een ziekenhuis in de buurt te hebben waar dokters en zusters zijn. Verder moet iedereen overal zelf voor zorgen … medicijnen, infusen, eten voor de zieken… alles moet zelf door de familie buiten het ziekenhuis worden gekocht.
Het ziekenhuis is verder vies en oud. Ramu werd in een kamertje gelegd waar een oud röntgenapparaat stond. Degene die het röntgenapparaat bediende bleef er ook gewoon naast staan… zonder bescherming. Wij konden door de open deur meekijken… geen probleem. Toen we de foto ‘s middags gingen ophalen was het ziekenhuis dicht… morgen maar weer proberen…
Daarna even geld gewisseld en gepind. En daarna naar de sloppenwijk gereden. Hier staan huisje aan huisje, gebouwd van spaanplaten en palmbladeren allerlei krottenwoningen naast elkaar met kleine wandelpaadjes en afval ertussen. De mensen vonden het prachtig om op de foto te worden gezet terwijl ons geneerden om hier met een camera rond te lopen. We mochten zelfs even een kijkje nemen in zo een huisje. Het is klein, oud en opgetrokken uit alles wat een ander zou weggooien maar toch wonderbaarlijk genoeg deed het binnen niet vies aan. Een aantal blikken potten en pannen, een bed op poten (voor als het regent, want dan staat alles hier blank) en een klein plaatsje waar gekookt wordt. De mensen zelf zijn wel vuil. Hun kleren ook. We mochten geen geld geven van Margreet omdat we dan bedelaars van ze maken maar we hebben wel 30 bananen gekocht en uitgedeeld om te laten zien dat als je werkt… je geld kunt verdienen… en daar weer iets van kunt kopen. Margreet gaf een zieke vrouw ook nog wat paracetamol… ze wilde zelf niet mee naar het ziekenhuis.
Dit was een ochtendje met het echte India. Zoals veel mensen dat hier leven.
Daarna gegeten in zo ongeveer het meest luxe hotel van Vijayawada (het India van de rijken… en ook van ons dus). De tegenstelling kon niet groter zijn. Een oprit voor taxi’s, airco in het hele hotel, liften, 5 verdiepingen, grappige verlichting, bankstellen met zachte kussens, en een uitgebreid warm en koud buffet met bedienden. Wat een ander leven hebben sommige mensen toch. En waar zou je moeten beginnen om het wat meer gelijk te krijgen voor iedereen? Margreet en Peter hebben daar voor hun kinderen in ieder geval een plan voor!
Nog even ordinair gewinkeld in Tipsy Topsy… kleding en schoenen en zo gekocht voor thuis en toen snel naar Tulip Garden voor onze laatste avond alweer!
Woensdag 21 oktober
Woensdag 21 oktober… de dag van vertrek … weer terug naar huis. ‘s Ochtends nog even wat kleine dingen gedaan op en rond Tulip Garden. Even langs het plaatselijke schooltje en de kerk, de koffers gepakt, wat fietsen gemaakt.
Margreet is gisteren in het ziekenhuis gevraagd of ze een jongetje dat daar ligt in Tulip Garden wil opnemen. Ze kennen haar daar en weten welk goed werk er wordt verricht in Tulip Garden. Dan wordt onderzocht of het inderdaad een weeskind is en of die HIV besmet is. Het jongetje is er alleen niet zo goed aan toe. Het ziekenhuis laat mensen die er slecht aan toe zijn liever naar huis gaan dan dat ze daar komen te overlijden. Dat is niet goed voor de cijfers. Als het jongetje wat opknapt maakt het goede kans om ook in de groep Tulip Garden opgenomen te worden.
Om 14.00 uur is het afscheid nemen geblazen. Verbazend hoe snel je je kunt hechten aan een groep kinderen die een week geleden nog volledig vreemden waren… Het lijkt wel of we hier maanden hebben rondgelopen.
Het vliegtuig brengt ons in een uurtje van Vijayawada naar Hyderabad.
Daar gaat een groepje ook nog even de stad in. Qua verkeer is het hier mogelijk nog erger! Veel luchtvervuiling, smog. Ontzettend veel moto-riksja’s en heel, heel, veel mensen op straat.
We slapen een paar (3) uurtjes in een hotel en vertrekken ‘s ochtends om 7.00 uur weer, moe en met een giga ervaring in onze rugzak, terug naar Nederland.
We hebben heel wat te vertellen mensen! En hebben beloofd aan Margreet en Peter om ons best te doen in Nederland duidelijk te maken welk goed werk ze daar verrichten. Nog belangrijker… geld op te halen voor het in gang zetten en verwezenlijken van hun ideeën voor de verbetering van Tulip Garden, Asha Jyothi en Korukollu.
